Category Archives: Cinema – TV

Μπράβο στον ΣΚΑΪ, εσύ γελάς με τον BiG BROTHER και ο Acun με σένα!

SINTHIMA

Γράφτηκε σε έναν τοίχο στην Σεβαστείας στα Ιλίσσια και 20 χρόνια μετά παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ. «Μπράβο στον ΑΝΤ1, εσύ γελάς με τον Big Brother και ο Κυριακού με σένα«. Το μόνο που άλλαξε είναι το κανάλι προβολής και ο παραγωγός που έγινε… τούρκος.

Το αποτέλεσμα και η ουσία του τηλεσκουπιδιού της Endemol παραμένει φυσικά η ίδια: η αποθέωση της ανοησίας, της βαρετής καθημερινότητας, της κατινιάς, του κουτσομπολιού και της αισχρής κλειδαρότρυπας.

Φυσικά και το επετειακό Big Brother στον ΣΚΑΪ, που θα ξεκινήσει την νέα χρονιά, θα έχει τηλεθέαση, εφάμιλλη ίσως του προπερυσινού Survivor. Μάντης δεν είμαι, αλλά αν ξέρεις το τηλεοπτικό κοινό και την ψυχοσύνθεσή του, είναι εύκολο να προβλέψεις τις τάσεις.

Την καλύτερη κριτική για την σαβούρα του πρώτου Big Brother την είχε κάνει με μεγάλη δόση χιούμορ και ειρωνείας ο αξεπέραστος Γιώργος Μητσικώστας, ο οποίος τραγουδούσε τότε: «…και ο Τσάκας θα σπουδάσει Νομική από το κοτέτσι»!

Αυτή η ατάκα του μεγάλου Έλληνα κωμικού και μίμου, μαζί με το παραπάνω σύνθημα, είναι νομίζω όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς για το νέο τηλεσκουπίδι του 2020. Εξάλλου όπως λένε και οι διαχρονικοί στίχοι του «Sound of silence»:

…The words of the prophets are written on the subway walls and tenement halls and whispered in the sounds of silence!

Θοδωρής ο… Δίκαιος! ΒΙΝΤΕΟ

divided
Έχοντας συμμετάσχει σε 4 τηλεπαιχνίδια, η εμπειρία μου από το Divided ήταν απόλυτα θετική.

Ο Φώτης Σεργουλόπουλος είναι ένας προσιτός, ευχάριστος και φιλικός παρουσιαστής που δεν υποκρίνεται μπροστά από την κάμερα. Είναι ο ίδιος και με σβηστά τα φώτα…

Το παιχνίδι είναι έξυπνο, απαιτεί γνώσεις και στρατηγική και όλα κρίνονται στον τελευταίο γύρο, κατά πόσο μπορούν οι παίκτες να αφήσουν πίσω τον εγωισμό και την πλεονεξία τους να να προτάξουν την δικαιοσύνη για μια δίκαιη μοιρασιά.

Προσωπικά, όπως δηλώνω και στο τέλος του παιχνιδιού, είχα σκοπό αν δεν γινόταν δίκαιη μοιρασιά να αφήσω τα κερδισμένα ποσά να μηδενιστούν. Εξάλλου για το παιχνίδι πήγα και με… 300 ή 2000 ευρώ κανείς δεν σώθηκε.

Αφού η συμμετοχή μου στην νίκη ήταν ελάχιστη, σκοπίμως διάλεξα το μικρότερο μερίδιο και πίεσα τους συμπαίκτες μου για μια γρήγορη απόφαση, ώστε να βγει κάποιο αξιόλογο κέρδος.

Μπορεί να μην σωθήκαμε, αλλά τουλάχιστον… δικαιωθήκαμε!

Έξεστι Λιάγκα ασχημονείν

liagkas-anaparastash
Η είδηση πως το τηλεοπτικό κοινό – ακόμα και αυτό που βλέπει πρωϊνάδικα – έχει αηδιάσει πάλι με τον Λιάγκα δεν αποτελεί έκπληξη.

Αηδία, σιχασιά και αποτροπιασμός είναι δυστυχώς οι ηπιότεροι χαρακτηρισμοί με τους οποίους μπορεί κανείς να περιγράψει την εμετική αναπαράσταση και διακωμώδηση μιας αισχρής σεξουαλικής παρενόχλησης φοιτήτριας στο ΑΠΘ από την χαμηλού επιπέδου εκπομπή του Λιάγκα.

Προφανώς για τον… τολμηρό κ. Λιάγκα και τους συνδαιτημόνες του είναι αστείο ένα κορίτσι να παρενοχλείται από έναν ανώμαλο στην Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ. Αν έβαζαν στην θέση του κοριτσιού την μητέρα, την κόρη ή ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό θα ήταν τόσο διασκεδαστικό;

Φυσικά και δεν θα αναπαράγω το βίντεο της ντροπής, έχουν και τα στομάχια όρια αντοχής και όπως πληροφορούμαι σύντομα το ΕΣΡ θα επιβάλλει μια βαριά καμπάνα στην εκπομπή.

Είναι κρίμα όμως για την Κατερίνα Γκαγκάκη, την οποία έχω γνωρίσει και τρέφω μεγάλη εκτίμηση, να συμμετέχει σε αυτό το ατυχέστατο και εμετικό σκηνικό. Κρίμα επίσης και για την Ελένη Τσολάκη να γελάει με μια σεξουαλική παρενόχληση. Κρίμα τέλος και για τον floor manager Στέλιο να ξεφεύγει και να συμμετέχει σε κάτι τόσο αηδιαστικό. Ο Λιάγκας δεν μας εκπλήσσει, έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν!

Once upon a time… ο Ταραντίνο άξιζε!

once-upon-a-time-e1558551378239

(Spoiler Alert). Μετά την παρακολούθηση του «Once Upon a Time… in Hollywood» είναι πια επίσημο: o Quentin Tarantino τα παράτησε! Η τελευταία καλή του ταινία ήταν το «Deathproof» το 2007. Από τότε ακολουθεί μια καθοδική πορεία με βαρετές ταινίες όπως το «Inglourious Basterds», το «Django Unchained» και το «The Hateful Eight» με το «Once Upon a Time… in Hollywood» να πιάνει στην κυριολεξία πάτο!

Βάζω έναν αστερίσκο στο «Django Unchained» ως μια αναλαμπή, αλλά σε κανένα σημείο δεν μπορεί να αγγίξει τα αριστουργήματα «Reservoir Dogs», «Pulp Fiction», «From Dusk till Dawn» και το αξεπέραστο «Kill Bill».

Στο Once Upon a Time… in Hollywood ο Ταραντίνο ανακυκλώνει μοτίβα από προηγούμενες ταινίες, όπως η σκηνή με το φλογοβόλο που θυμίζει πολύ «Inglourious Basterds». Εξαίρεση αποτελεί η σκηνή με τον καουμπόυ Michael Madsen, το οποίο είναι tribute στο «Kill Bill 2».

Κατά τα άλλα η ταινία είναι αργή, παντελώς αδιάφορη, άνευρη και χωρίς σασπένς, το άκρως αντίθετο, δηλαδή, με ό,τι μας έχει συνηθίσει ο Ταραντίνο. Επιχειρεί να δώσει μια ατμόσφαιρα της εποχής με πολλές μουσικές και αργά σταθερά πλάνα, αλλά και αυτά από ένα σημείο και πέρα γίνονται αφόρητα βαρετά.

Για ακόμη μια φορά παρα… βιάζει την ιστορία: στο «Inglourious Basterds» καίει όλη την αφρόκρεμα του Τρίτου Ράιχ μαζί με τον Χίτλερ και τώρα σώζει την γυναίκα του Ρομάν Πολάνσκι, Sharon Tate και το αγέννητο μωρό της από τους μανιακούς χίπιδες του Τσαρς Μάνσον, βάζοντας τον Μπραντ Πιτ να τους ξεπατώσει!

Ίσως για τους Αμερικανούς η ταινία να είναι πιο ενδιαφέρουσα λόγω των ιστορικών αναφορών σε πρόσωπα της εποχής, αλλά δεν νομίζω αυτό να κάνει την διαφορά. Για το παγκόσμιο κοινό η ταινία είναι μια πατάτα!

Δεν χρειάζονται οι γνώμες των κριτικών και των ειδημόνων για να μας πείσουν αν μια ταινία είναι καλή ή όχι. Είναι ξεκάθαρο πως οι καλές κριτικές γίνονται για εμπορικούς λόγους, καθαρά για προώθηση. Το κοινό που λάτρεψε τον Ταραντίνο ξέρει καλύτερα: o Κουέντιν έχει βαρεθεί, ανακυκλώνεται και είναι προβλέψιμος. Εν ολίγοις τα παράτησε και μας μεταφέρει αυτήν την βαρεμάρα στην μεγάλη οθόνη.

Πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου πως η ταινία που διαδραματιζόταν μέσα στο «Once Upon a Time… in Hollywood», το γουέστερν του Ρικ Ντάλτον, ήταν πιο ενδιαφέρουσα από την ταινία που βλέπαμε.

ΥΓ. Η σκηνή με τον Μπρους Λι πάντως είχε πλάκα!