Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2012

ΑΙ.ΝΤ.ΟΝ.Α.

καθρέφτης…συναισθήματα θα γεννηθούν σε όσους διαβάσουν τις παρακάτω αράδες. ΑΙ.ΝΤ.ΟΝ.Α. κι όχι έντονα κι αυτό θα το εξηγήσω στο τέλος. Εκεί σας περιμένει και το γλυκό…

Αλήθεια, λοιπόν, τι νιώθεις όταν βλέπεις ένα νεαρό κορίτσι σαν «τα κρύα τα νερά» ντυμένο σαν καρνάβαλο (κι οι Αποκριές τέλειωσαν) να εκπορνεύεται μες στο κρύο; Μια κοπελίτσα με τα μπούτια έξω, καθισμένη στα παγωμένα πεζοδρόμια της Σόλωνος, προσπαθώντας να ερεθίσει και να ικανοποιήσει τις ορέξεις κάθε ανώμαλου κι ανίκανου εραστή. Παγιδευμένη πιθανότατα στο πάθος των ναρκωτικών ή ακόμα φρικωδέστερα στην κακομοιριά της ανέχειας και επιβιώνει, πουλώντας το κορμί της. Πάει, πέθανε το Habeas Corpus. Η σύγχρονη κοινωνία της καπιταλιστικής ευμάρειας εξευτέλισε τις ανθρώπινες αξίες κι εσύ περνάς ξένοιαστος και χαβαλές δίπλα στο κορίτσι που… ασκεί το «αρχαιότερο επάγγελμα». Κοίτα μην δεις κανένα βράδυ την αδερφή, την κόρη ή την μάνα σου που θα προσπαθεί να σου γεμίσει το τσουκάλι, γιατί τότε δεν θα είναι και τόσο ερωτικό το θέαμα και πραγματικά θα σε πειράξει.

Η νύχτα, όμως κρύβει κι άλλες ομορφιές. Τι νιώθεις βρε παχύδερμο, βουτηγμένο στην τρυφηλότητα, την βλακεία, την αναισθησία και τον συβαριτισμό του εγωκεντρισμού, όταν αντικρίζεις έναν γέρο να ψάχνει τα σκουπίδια; Έχει ένα καροτσάκι σαν αυτό που παίρνεις εσύ στην λαϊκή, αλλά βλέπεις αυτός δεν έχει τα 20 ευρώ που χαλάς εσύ για να το γεμίσεις καλούδια. Αυτός ψωνίζει από τον κάδο, από αυτά που εσύ πέταξες μισοφαγωμένα και θα κάνει το δικό του φτωχικό μενού. Όχι, μην γελιέσαι. Ούτε σίδερα μαζεύει, όπως οι αλλοδαποί με το καροτσάκι και πάει να τα λιώσει ούτε χαρτικά για την ανακύκλωση. Η εξαθλίωση τον έστειλε εκεί, στον κάδο των σκουπιδιών και η περηφάνια τον κάνει να χάνεται τάχιστα σαν σκιά με το που σε ακούει να πλησιάζεις. Μην χολοσκάς, όμως βρε αδερφέ. Άναψε την θέρμανση στο φουλ, ξετύλιξε την σοκολάτα, ζέστανε το σουφλέ και κουκουλώσου κάτω από τα σκεπάσματα. Κι άσε τον άλλο να τρώει από τα σκουπίδια.

Εσύ τι φταις; Σάμπως εργάζεσαι σε καμιά κοινωνική υπηρεσία για τους άστεγους, τους τοξικομανείς ή τις πόρνες; Εσύ πληρώνεις τους φόρους σου, ψηφίζεις κάθε εκλογές τους «δικούς» σου ανθρώπους κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Τίμιε άνθρωπε, χαμένο κορμί…

Αυτά τα ΑΙ.ΝΤ.ΟΝ.Α.  (ΑΙδώς, ΝΤροπή, ΟΝειδος, Αίσχος) συναισθήματα έχω λοιπόν κάθε φορά που αντικρίζω τον καθρέφτη, γιατί σε αυτήν την ζωή και κυρίως στην άλλη χατίρια κι εξαιρέσεις δεν γίνονται. Κι ο γράφων στους ενόχους συμπεριλαμβάνεται…

Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=1169

Advertisements

Όλα τα λεφτά λουλούδια…

Στην δικιά της αγκαλιά! Ναι, αυτής της χυμώδους στριπτητζούς  που η διαφήμιση της WIND παρουσιάζει ως πρότυπο ασχήμιας και κακογουστιάς. Δεν κατάλαβα; Τι άσχημο έχει το κορίτσι δηλαδή; Με τα πιασίματά της, με το μαλλάκι της, με τα όλα της! ΟΚ είναι λίγο αδέξια, αλλά κι αυτό μες στο ερωτικό παιχνίδι είναι. Αυτές οι «στέκες» που κυκλοφορούν εκεί έξω είναι καλύτερες; ΌλιβΓι΄αυτό τα κορίτσια μας μετά πάσχουν από νευρική ανορεξία. Γιατί θέλουν να γίνουν όλες σαν την… olive oil!

Μια χαρά λοιπόν είναι το στρουμπουλό κορίτσι της διαφήμισης και πολύ ελκυστικό. Ας αναθεωρήσουμε λίγο τα πρότυπά μας. Και εν τω πολλώ τω ευ! Όχι, 35 ευρώ, αλλά 35 χιλιάδες ευρώ για πάρτυ σου!

Βρήκανε Παπά (Δήμο), να θάψουμε πέντ’ – έξι…

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣΑυτό που διαδραματίζεται τον τελευταίο καιρό στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι κατά την αντίληψή μου ένα θέατρο του παραλόγου ή μάλλον καλύτερα ένα θέατρο του… δοσιλόγου. Σε αυτήν την κακοπαιγμένη παράσταση με άθλιες ερμηνείες και χιλιοειπωμένα κλισέ θεατές είμαστε όλοι εμείς, οι Έλληνες πολίτες. Τα νεύρα μας έχουν γίνει… κρόσσια και η υπομονή έχει εξαντληθεί προ πολλού. Η αντίδραση, όπως είθισται κι από αρχαιοτάτων χρόνων στις κακές παραστάσεις, έχει αρχίσει ήδη να κάνει αισθητή την παρουσία της με γιουχαΐσματα, γιαουρτώματα κι αλευρώματα. Η κατάσταση είναι αφόρητη και όλοι στην ελληνική κοινωνία νιώθουν πως πρέπει να δοθεί μια ανάσα δημοκρατίας με τις απαραίτητες εκλογές.

Όσα σχήματα και προσχήματα να χρησιμοποιηθούν για την τροϊκανή (εσωτερικού κι εξωτερικού) κυβέρνηση συνεργασίας, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός πως η παρούσα Βουλή δεν αντιπροσωπεύει σε τίποτα την λαϊκή βούληση. Είναι με άλλα λόγια μια Βουλή… άβουλη, αποκομμένη τελείως από την θέληση του ελληνικού λαού. Δεν χρειαζόμαστε καμιά δημοσκόπηση και κανένα αισθητήριο, για να καταλήξουμε στο παραπάνω συμπέρασμα. Αυτήν την στιγμή στο ελληνικό Κοινοβούλιο υπάρχουν παραπάνω από 50 διαγραφέντες βουλευτές, έχουν δημιουργηθεί νέα σχήματα (ΔΗΜ.ΑΡ, ΔΗ. ΣΥ), αρκετοί έχουν παραιτηθεί, ενώ κάποιοι βουλευτές έχουν αλλάξει και στέγη. Στην αντιπροσώπευση δηλαδή δεν υπάρχει καμία σχέση με αυτό που πρόσταξε η κάλπη στις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Επιπλέον, τις τύχες της πατρίδας μας διαχειρίζεται ένας άνθρωπος, ο οποίος λειτουργεί δίχως κανένα πολιτικό κόστος και χωρίς να λογοδοτεί στον ελληνικό λαό. Οι πολιτικοί μας τ (ρ) αγοί παρέδωσαν την πρωθυπουργία σε έναν τραπεζίτη που δεν έχει πείσει κανέναν πως πράττει προς όφελος του λαού κι όχι των τραπεζών. Ο Λουκάς Παπαδήμος έχει πάρει εργολαβία την κοινωνική εξαθλίωση με πρόσχημα την αποφυγή της χρεοκοπίας και μια μελλοντική ανάπτυξη, η οποία είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη κι αν τελικά έρθει, αυτή θα είναι πάνω σε στάχτες! Κανένα γκάλοπ που παρουσιάζει υψηλή την δημοτικότητα του πρωθυπουργού δεν μπορεί να γίνει πιστευτό, καθώς τότε πρέπει να παραδεχτούμε πως οι Έλληνες έχουν τάσεις αυτοκτονίας, μαζοχισμού και λατρείας στον… (παπά) δήμιό τους.
Δοθείσης, λοιπόν, της ευκαιρίας οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι βρήκανε Παπά (δημο), να θάψουνε πέντ’ – έξι ευρωπαϊκούς λαούς, γιατί δεν είναι μακριά και η ώρα των Πορτογάλων, των Ισπανών και των Ιρλανδών. Το θέμα όμως είναι εμείς τι κάνουμε. Απλό και δημοκρατικότατο στον τόπο που όπως λέγεται γέννησε το καλύτερο πολίτευμα: ΕΚΛΟΓΕΣ!
Επιτέλους να στηθούν κάλπες, να διακοπεί ο βίος αυτής της αποκομμένης από την λαϊκή βούληση κυβέρνησης και να κάτσει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Όσο για τις τύχες των δοκιμασμένων πολιτικών: Το χρώμα που θα φορεθεί πολύ αυτήν την άνοιξη θα είναι το μαύρο! 

Ζούμπος Θεόδωρος – Νεκτάριος για το Pentapostagma.gr

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/02/blog-post_1657.html#ixzz1nUMdFXnb

Ένα γιαούρτι σκέτο!

γιαούρτι για πολιτικούς–   Καλώς το κοπέλι! Τι καλό να σε δώσουμε;

–    Ένα γιουρτάκι σύντεκνε. Πρόβειο με πέτσα.

–   Να μην βάλω μελάκι, καρύδια; Να γουστάρεις βρε αδερφέ.

–   Όχι, φίλε μου. Πάει η περίοδος των περιττών πολυτελειών. Ένα γιαουρτάκι σκέτο.

–   Γιατί όμως; Εσύ ήσουν πάντα μερακλής. Με τα από κείνα σου, με τα από άλλα σου. Πώς και ξέπεσες έτσι;

–    Μα δεν άκουσες τι είπε ο τιμημένος πολιτευτής Άδωνις Γεωργιάδης; Τώρα πια δεν είναι ούτε υπουργός, ούτε βουλευτής. Είναι ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης σκέτο…

–   Και τι έγινε; Έπεσες σε κατάθλιψη;

–  Όι! Απλά ακολουθώ την τρέχουσα επικαιρότητα. Αφού είπε σκέτο, σκέτο!

–   Και τον καφέ πως τον πίνεις;

–  Πικρό. Βλέπεις κάτι αισιόδοξο να γλυκαθούμε; Πικρό της παρηγοριάς.

–   Να μην σε βάλω λίγα φρουτάκια από πάνω να σε γλυκάνω; Πώς θα φας κοτζάμ γιαούρτι σκέτο;

–  Μα δεν είναι για φάγωμα. Για «στολισμό» προορίζεται. Όποτε ξανακούσω τέτοια σαχλαμάρες για προσφωνήσεις, υπουργούς και βουλευτάδες θα πέφτει γιαούρτι. Η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Πιάσε λοιπόν ένα γιαούρτι σκέτο και μπόλικο – μπόλικο…

–  Έφτασέιιι…

 Νεκτάριος Ζούμπος (σκέτο, ούτε Πνευματικός ταγός ούτε φανφάρες)

http://www.mesogios.gr/?p=1111

H Ελλάδα ΠΟΤΕ δεν πεθαίνει!

ΕΛΛΑΔΑ Η γνωστή ρήση δεν είναι απλά ένα μια αισιόδοξη πρόβλεψη για το μέλλον ούτε το ρεφρέν ενός στρατιωτικού εμβατηρίου. Είναι μια διαχρονική αλήθεια, μια πραγματικότητα αναλλοίωτη μες στους αιώνες και ξεκινά από την αρχαία προφητεία των Δελφών: «Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος» και φτάνει μέχρι την πρόσφατη ιστορία, όπου το έθνος αντεπεξήλθε μια Μικρασιατική καταστροφή, έναν παγκόσμιο κι έναν εμφύλιο πόλεμο, αλλά στάθηκε όρθιο.
Τώρα έχουμε μπροστά μας μια οικονομική καταστροφή, η οποία είναι παράλληλα κι εθνική χρεοκοπία, όπως παραδέχτηκε κι ο… αγαπητός Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος (μας) δουλεύει νυχθημερόν αγόγγυστα για το καλό του ελληνικού λαού. Ο αντιπρόεδρος της τροϊκανής κυβέρνησης ομολόγησε για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας πως: «Είναι μεγάλο πρόβλημα για πολλούς συμπολίτες μου, ίσως για την πλειονότητα, κατανοώ τους άποψή τους. Εγώ όμως είμαι υπέρ του να χάνει κάνεις την κυριαρχία του. Πάντα ήμουν. Πάντα έλεγα ότι ήμουν Ευρωπαίος και μάλιστα υπέρ του φεντεραλισμού». Τα περαιτέρω σχόλια περιττά…
Ακόμα και τώρα λοιπόν, που η πατρίδα μας έχει ηττηθεί κυρίως από τα πολιτικά της υποχείρια κι ο λαός στενάζει από τα ασφυκτικά οικονομικά μέτρα, η Ελλάδα ΠΟΤΕ δεν πεθαίνει!
Και δεν πεθαίνει όχι γιατί κάποιοι τεχνοκράτες θα φέρουν την ανάπτυξη. Έτσι έλεγαν κι όταν μας έβαλαν στο ευρώ κι είδαμε τα χαΐρια μας… Ούτε περιμένουμε κάποιους ξένους να μας σώσουν με τις επενδύσεις τους. Μια ζωή τους περιμέναμε επί τουρκοκρατίας κι ακόμα… έρχονται. Μόνοι μας λευτερωθήκαμε τότε κάτω από το Άγιο λάβαρο του Παλαιών Πατρών Γερμανού, μόνοι μας θα σώσουμε και την ελληνική κοινωνία. Είναι ίσως περίεργο να δίνω μια νότα αισιοδοξίας στην ζοφερή πραγματικότητα, αλλά βασίζομαι στην εσωτερική δύναμη του Έλληνα να στύβει την πέτρα και να βγάζει μάλαμα. Το έχει αποδείξει και στο παρελθόν πως με την αυτοθυσία, την αλληλεγγύη και την πίστη όλα μπορεί να καταφέρει.
Περπατώντας στους μουντούς δρόμους της Αθήνας, όλο και κάποια ηλιαχτίδα θα σου δώσει την ελπίδα. Έξω από μια εκκλησία κάποιος έχει αφήσει δυο τσάντες, η μία είναι γεμάτη τρόφιμα κι η άλλη έχει ρούχα. Κάποιος ανήμπορος θα τα πάρει ή ο ιερέας θα τα μοιράσει σε αυτούς που έχουν ανάγκη και δυστυχώς δεν είναι λίγοι. Λίγο παρακάτω μια ζητιάνα επαιτεί, κρατώντας στην αγκαλιά ένα παιδί. Ένας περαστικός κοντοστέκεται, αγοράζει δυο κουλούρια και της τα δίνει. Όχι, δεν έσβησε ακόμα η ανθρωπιά στην πατρίδα μου.
Τέλος, αντίκρισα έναν συνάνθρωπο μας σε καροτσάκι αιμόφυρτο. Είχε πέσει ο δύσμοιρος και χτύπησε. Από πάνω του βρέθηκαν αμέσως ένα τσούρμο περαστικοί, άλλος του μιλούσε για να τον καθησυχάσει, άλλος κάλεσε το ΕΚΑΒ, ενώ ακόμα ένας είχε σπεύσει σε ένα φαρμακείο και του πρόσφερε μια γάζα, για να σταματήσει την αιμορραγία.
Αυτή είναι η Ελλάδα! Οι υπερήφανοι αλληλέγγυοι Έλληνες κι όσα και να έρθουν, η πατρίδα μου ΠΟΤΕ δεν πεθαίνει!

Θεόδωρος – Νεκτάριος Ζούμπος για το pentapostagma.gr

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/02/blog-post_2646.html#ixzz1nIUu6DDt

 

Αντε και στον αγύριστο μα..κες!

merkelΠρέζες υπάρχουν πολλές όπως η χλιδή και η εξουσία, δεν είναι μόνο η ηρωίνη. Αλλά η ηρωινή σκοτώνει, αυτή είναι η μόνη διαφορά! (Μερικές φορές κι η απάθεια σκοτώνει…)

 Ληστέψανε την Ελλάδα

και τι με νοιάζει εμένα,

δεν είμαι με κανέναν.

Σου λέω καλά της κάνανε

γιατί μας προκαλούσε…

Γεμάτη κοιμισμένους, αφού πια δεν μπορούσε!

Αλλοδαποί, αδιάφορα,

εκάτσαν και κοιτούσαν.

Του Πάγκαλου οι κοιλιές,

κι αυτούς τους ενοχλούσαν.

Κάποιος πανικοβλήθηκε

μπας κι ήτανε ο δικός του,

κι ο ιδρωμένος λογιστής

μπας κι ήταν ανεψιός του.

Κι όσο για τον Παπαδήμο

που πήγε ν’ αμυνθεί,

όταν αναρωτήθηκε για ποιόν και το γιατί,

στ’ αρχίδια μου ψιθύρισε

και γέμισε τις τσάντες.

Αντε και καλή τύχη μάγκες!

Στον Ελληνα βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,

να έχει την ψευδαίσθηση πως κάθε εκλογές είναι εξουσία,

και τώρα η χήρα του με δυο ορφανά,

με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά

για άγνωστη αιτία…

Ψωρο-κορώνα-γράμματα

στο τζόγο της ζωής,

Επάγγελμα; Ποιό επάγγελμα;

Τί επάγγελμα; Δανειστής!

Οι βολευτές δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,

αποκλεισμένα μια ζωή, ακούσια καραντίνα.

Η απελπισιά περίστροφο, σφαίρες της, οι ανάγκες

Αντε… και στο διάολο όλοι σας μαλάκες!

 

Υ.Γ. Συγγνώμη Παύλο για την αλλοίωση, αλλά οι εποχές διαμορφώνουν και τα διαφορετικά μηνύματα. Το μοτίβο ίδιο, αλλά τα πρόσωπα και οι ρόλοι αλλάζουν. Το μόνο αναλλοίωτο: Το πάθος για ελευθερία!

 Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=1072

Είμαστε όλοι καρναβάλια

mesogiosΌι δεν κουζουλάθηκα! Ούτε είμαι κανένας μίζερος γκρινιάρης που χάλαει την διάθεση των υπολοίπων. Σαν αυτούς που κάθονται σε μια γωνιά στα πάρτι και ρουφούν ρακόμελο με ένα παγωμένο μειδίαμα, κουνώντας νωχελικά το πόδι τους στον ρυθμό της μουσικής. Όχι, δεν είμαι από αυτούς που κανείς δεν θέλει στην παρέα, όταν σε ένα γάμο και μια χαρά θα θυμηθεί τον νεκρό παππού ή την εκλιπούσα θειά, ίσα – ίσα για να σου σπάσει τα νεύρα. Δεν είμαι κανένα ξωτικό, γκαντέμης, jinx ή ο Grinch που λένε οι κουτόφραγκοι. Είμαι απλά ένας σκεπτόμενος «Έλληνας» κι όταν βλέπω σύσσωμη την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο να εκφράζει την αλληλεγγύη του στην πατρίδα μου, βροντοφωνάζοντας: «Είμαστε όλοι Έλληνες», εγώ απαντώ: «Εμείς είμαστε όλοι καρναβάλια»! Κι εξηγούμαι…

Δεν είμαστε μουτσούνες, νούμερα, καραγκιόζηδες, θέατρα και καρναβάλια, επειδή άνοιξε το τριώδιο, αλλά καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου. Μέρα – νύχτα, 24/7 που λένε και στο χωριό μου. Θεωρητικά εμείς οι Έλληνες είμαστε ο πιο περήφανος λαός. Καλώς ή κακώς η ένδοξη ιστορία μας (που αναγνωρίζεται από όλους κι όχι μόνο από μας τους… ψωνισμένους) έχει άπειρα παραδείγματα λαμπρών ανδραγαθημάτων κι ηρωικών ιστοριών που έχουν κάνει όλους να υποκλίνονται. Αν αρχίσω την κατάμετρηση, δεν θα τελειώσω στον αιώνα τον άπαντα, αλλά πιστεύω πως όλοι γνωρίζουμε τι εννοώ.

Πως γίνεται, λοιπόν, εμείς οι περήφανοι Έλληνες που δεν σκύψαμε το κεφάλι σε Πέρση, Αγαρηνό, Άγγλο, Ιταλό και Γερμανό, σε οποιονδήποτε τόλμησε να αμφισβητήσει την ελευθερία μας, να έχουμε σκύψει τόσο το κεφάλι που ίσα – ίσα να αντικρίζουμε τα… λουστρίνια του οικονομικού μας δυνάστη; Πως γίνεται αντρειωμένε Έλληνα και ψυχωμένη Ελληνίδα, αυτοί που ΄ρχονται για μια τσικουδιά στις παραλίες και να χαζέψουν τα αρχαία σου να διαδηλώνουν για σένα, για την δική σου αξιοπρέπεια και εσύ ακόμα να μετράς τα σέντσια, αν σου φτάνουν για κουλούρι; Πως γίνεται αυτοί να δηλώνουν Έλληνες κι εσύ τελικά να αποδεικνύεσαι δούλος; Άρα…

Άρα, αν αυτοί είναι όλοι Έλληνες, τοτέ εμείς είμαστε όλοι καρναβάλια! Τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε ντυθεί Έλληνες, γιατί εμείς Έλληνες δεν είμαστε. Πριν κάποια χρόνια ζούσαν Έλληνες σε αυτά τα χώματα, αλλά τώρα κυκλοφορούν κάποια ανδρείκελα που ψελλίζουν ελληνικά, κλείνονται μες στο καβούκι τους, αδιαφορούν για τον γείτονα, σκύβουν το κεφάλι, απαξιούν για τα ιδανικά, τις αξίες και τα κοινά και είναι τα καλύτερα έρμαια στις ορέξεις των ντόπιων και ξένων τοκογλύφων. Κάποτε υπήρχαν Έλληνες σε αυτόν τον τόπο, τώρα υπάρχουν μόνο καρναβάλια.

Ξεφτιλισμένοι κι αναξιοπρεπείς επαίτες που τους βάζουν τα γυαλιά ακόμα κι οι κουτόφραγκοι. Ουαί τοις ηττημένοις δύσμοιρε πατριώτη! Όλη η υφήλιος σε κάνει χαβαλέ και σε συμπονάει… Αν πληγώθηκε ο εγωισμός σου, ξέρεις τι να κάνεις περήφανε Έλληνα και πως να διοχετεύσεις την εκλογικευμένη οργή σου. Βγάλε επιτέλους την μάσκα του νεοέλληνα και για το δικό σου καλό και των παιδιών σου κάνε κάτι, πριν οι επόμενες κάρτες της Unicef δείχνουν εικόνες από τον τόπο σου!

Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=999

Ο τζόγος της ζωής

ΠΡΟΣΕΥΧΗΠεριδιαβαίνοντας την μισοκαμένη Αθήνα (την υπόλοιπη μισή την άφησαν για το… Μνημόνιο 3) μόνο θλίψη μπορείς να νιώσεις, αντικρίζοντας αυτό το τραγικό θέαμα. Μια πόλη βομβαρδισμένη από την μανία των «λυτρωτών» της είναι πια το κατάλληλο τοπίο, πλήρως εναρμονισμένο με τα πρόσωπα των κατοίκων της. Όπου και να κοιτάξεις κατήφεια, στενοχώρια και συχνά – πυκνά και λίγο οργή. Κυρίως όμως κατάθλιψη, σφιγμένες καρδιές και σκυμμένα κεφάλια.

Κατεβαίνοντας την Πειραιώς μπαίνω σε ένα πρακτορείο του ΟΠΑΠ. Λόγω της ενασχόλησης μου με τα αθλητικά δρώμενα, ήθελα να ενημερωθώ για τα τελευταία αποτελέσματα. Έκατσα για ένα λεπτό σε ένα τραπεζάκι και σημείωνα τα χθεσινά σκορ, όταν μπήκε μες στο μαγαζί ένα παλικάρι περίπου 30 χρονών. Το ντύσιμο του ελαφρώς ατημέλητο και το παχύ μούσι του υποδήλωνε ότι ο συγκεκριμένος νεαρός έχει πολύ καιρό να νιώσει την θαλπωρή ενός σπιτιού και να φροντίσει τον εαυτό του. Δυστυχώς, πιθανότατα άστεγος…
«Καλησπέρα σε όλους» ψέλλισε και έκατσε στο διπλανό τραπεζάκι. Πήρε στα χέρια του ένα δελτίο ΚΙΝΟ και μετά ακολούθησε κάτι που με σόκαρε τόσο πολύ που σηκώθηκα αμέσως κι έφυγα από το πρακτορείο. Ο δύσμοιρος νεαρός άρχισε να σταυροκοπιέται. Όχι μόνο μία φορά, αλλά δυο – τρεις, συνεχόμενα ώσπου έκανε τον σταυρό του τουλάχιστον επτά φορές. Μετά ένωσε ηχηρά τα χέρια του σε στάση ικεσίας, έκλεισε τα μάτια του και τα σήκωσε προς τον ουρανό. Σε εκείνο το σημείο ένιωσα πολύ άβολα που τον «χάζεψα» για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα και αποχώρησα γρήγορα.
Ένας συνάνθρωπός μας προσευχόταν στον Ύψιστο να του δώσει βοήθεια για να κερδίσει ένα τυχερό παιχνίδι. Ίσως κάποια λίγα ευρώ. Πόσο ανάγκη τα είχε άραγε και ποια σκληρή μοίρα έχει στερήσει από αυτόν (κι από χιλιάδες άλλους νέους) το συνταγματικό δικαίωμα στην εργασία, ώστε να βγάζουν εντίμως τα προς το ζην. Πρέπει δηλαδή αντί να προσευχόμαστε για την σωτηρία των ψυχών, να προσευχόμαστε για ένα κομμάτι ψωμί;
«Αιτείτε και δοθήσετε υμίν» μας προέτρεψε ο Κύριος, αλλά πρέπει Χριστέ μου να ζητάμε να κερδίσουμε ένα τυχερό παιχνίδι, για να επιβιώσουμε; Αυτός είναι λοιπόν ο τζόγος… της ζωής! Όταν έχει ξεφύγει από την λογική της διασκέδασης ή ακόμα του εθισμού, αλλά όταν κάποιος τζογάρει λόγω εξαθλίωσης για να επιβιώσει.
Τα περαιτέρω σχόλια είναι περιττά. Απλά ελπίζω και προσεύχομαι να βρούμε σύντομα την δύναμη να αλλάξουμε τις τύχες μας, την πολιτική και την νοσούσα κοινωνία και κανείς να μην χρειάζεται να τζογάρει, αλλά ούτε και να πεινάει. Να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια κι ευγνωμοσύνη προς τον Μεγαλοδύναμο.

Ζούμπος Θεόδωρος – Νεκτάριος για το Pentapostagma.gr

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/02/blog-post_6072.html#ixzz1mltIemJA

Περιτριγυρισμένος από μακάκες

χιμπαντζήδεςΉταν λίγο μετά το σούρουπο, όταν πετούσα με το τσέσνα μου πάνω από την Μπανανία. Έχω φύγει εδώ και χρόνια από αυτόν τον τόπο που δεν θυμίζει σε τίποτα πια την ένδοξη πατρίδα του παρελθόντος. Και με τίποτα δεν θα γύριζα πίσω σε αυτήν την ζούγκλα, όπως έχει καταντήσει. Αυτά σκεφτόμουν πίνοντας αργά τον ζεστό ζωμό από μοσχοκάρυδο, όταν ξάφνου τις σκέψεις μου διέκοψε ο ήχος του κινητήρα. Η αριστερή προπέλα άρχισε να τα φτύνει και να βγάζει φλόγες. «Ήταν ανάγκη, διάολε;» Μονολόγησα. Το μόνο που δεν ήθελα ήταν να πέσω μέσα στην νύχτα στην παλιο – Μπανανία.

Μπορεί να ήξερα τα κατατόπια απ’ έξω κι ανακατωτά, αλλά δεν ήθελα να αντικρίσω αυτό το χάλι. Δεν είχα όμως επιλογή. Ζώθηκα το αλεξίπτωτο, γέμισα το φλασκί με ρακί κι έπεσα σε ένα ξέφωτο. Το τσέσνα μου συγκρούστηκε με δύναμη στο έδαφος και τυλίχθηκε στις φλόγες μέσα στην πυκνή βλάστηση. Μικρό το κακό…

Πρέπει να ΄μουν στην Σταδίου. Γνώρισα το νεοκλασικό κτίριο που ήταν κάποτε κινηματογράφος. Έχει δει ταινίες εδώ μικρός ο προπάππος μου, επιστημονικής φαντασίας που έδειχναν το ζοφερό μέλλον. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα γινόταν. Ούτε και η πιο αρρωστημένη φαντασία! Κοίταξα ψηλά για να προσανατολιστώ και είδα τον λόφο όπου κάποτε βρισκόταν ο Παρθενώνας. Πάνε χρόνια που έχουν μεταφερθεί αυτά τα μάρμαρα στην Νέα Ευρώπη. Έπρεπε να συνεχίσω ευθεία και μετά όλο δεξιά μέχρι να βρω θάλασσα. Με κανά – δυο ώρες περπάτημα θα έφτανα στο Λιμάνι των Ηνωμένων Εθνών κι από εκεί όλο και κάποιο ελικόπτερο θα έβρισκα, για να πάω σπίτι.

Το μόνο που φοβόμουν ήταν τα άγρια θηρία που μπορεί να ξεπηδούσαν μέσα από την ανεξέλεγκτη χλωρίδα. Γι΄ αυτό άνοιγα δρόμο με την σπάθα και φώτιζα καλά με τον φακό. Το δάχτυλο το είχα συνέχεια στην σκανδάλη. Ό,τι και να κινούνταν, θα το πυροβολούσα αμέσως. Εξάλλου, το “kill first, ask later” είναι νόμος πια στην Μπανανία. Για τους εναπομείναντες εξαθλιωμένους ζητιάνους πρώην συμπατριώτες μου, δεν ανησυχούσα. Όσοι έχουν επιζήσει, είναι κάτι κινούμενα φαντάσματα που το μόνο που κάνουν είναι να ζητούν ελεημοσύνη από τους επισκέπτες που έρχονται για σαφάρι.

Σύντομα έφτασα στο κτίριο που πριν πολλά χρόνια έλεγαν Βουλή. Μετά το ονόμασαν Κυνοβουλίο, ενώ τώρα είναι γεμάτο μαϊμούδες. Συγκεκριμένα, μακάκες που έχουν φτιάξει την φωλιά τους εκεί που ήταν κάποτε το εντευκτήριο. Έχω την αίσθηση ότι αυτό το κτίριο πάντοτε… μακάκες είχε μέσα, αλλά δεν το γνώριζε.

Με αυτές τις σκέψεις κατέβαινα την Συγγρού και μετά από πολύ περπάτημα, έφτασα τελικά στο Λιμάνι των Ηνωμένων Εθνών. Ο σκοπός με υποδέχτηκε με έκπληξη. «Είστε καλά; Πως φτάσατε εδώ;». Χαμογέλασα και του απάντησα: «Μιλάς ελληνικά παληκάρι; Κάλεσε ένα ελικόπτερο να φύγω. Είχα μια μικρή περιπέτεια, αλλά είμαι εντάξει».

Το ελικόπτερο ήρθε σε 5 λεπτά κι ετοιμαζόμουν να φύγω για το σπίτι. Γύρισα κι έριξα μια τελευταία ματιά στην Μπανανία κι ένα καυτό αλμυρό δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. Πόσα λάθη κάναμε και για πόσα πολλά χρόνια, ώστε να καταντήσουμε αυτόν τον τόπο ζούγκλα. Έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Στις αξίες και τα ιδανικά μας. Κι αυτό τελικά έκανα. «Γυρίζω πίσω» ούρλιαξα, άνοιξα την πόρτα του ελικοπτέρου κι έπεσα στην θάλασσα…

 Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=956

Η τελευταία ελπίδα του ΠΑΣΟΚ

μούντζαΟ κόσμος το ΄χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι! Το Πανελλήνιο Σοσιαληστρικό Κίνημα ξεφουσκώνει και το βράδυ των εκλογών οι σύντροφοι θα ψάχνουν την ψήφο τους. Μην παραξενευτείτε ακόμα κι αν δείτε και την Χρυσή Αυγή με μεγαλύτερο ποσοστό και περισσότερους βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ. Το κόβω να αρχίζουν οι σύντροφοί να παρακαλάνε τον Νίκο Μιχαλολιάκο να τους δώσει μια θέση στα ψηφοδέλτια. Βέβαια, από εκεί μια μούντζα θα πάρουν, γι΄αυτό τώρα γλείφουν τον Κουβέλη.

Βέβαια, υπάρχει και το άλλο σύστημα. Την στιγμή που δεν υπάρχουν πια Έλληνες ψηφοφόροι να στηρίξουν το κίνημα, υπάρχει και η άλλη λύση. Βενιζέλο ελ άκμπαρ…