Αρχεία Ιστολογίου

Για πόσο ακόμα θα ξεγλιστράν;

papandreou - benizelosΑυτά τα πουλάκια του μνημονίου έχουν την αίσθηση πως μια ζωή με κοινοβουλευτικά τερτίπια και επικοινωνιακά κόλπα θα ξεγλιστράν για μα ζωή! Πώς την έχουν δει δηλαδή; Χέλια; Όπως θα δείτε και παρακάτω ακόμα και τα χέλια πιάνονται. Κι αν δεν το πιστεύετε, πάτε μια βόλτα προς τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου να δείτε πολλά χέλια στα… κάρβουνα!

Για να τα σοβαρέψουμε και λίγο, Παπανδρέου και Βενιζέλος με ασπίδα το διαλυμένο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να γλιτώσουν την προανακριτική επιτροπή για την λίστα «Λαγκάρντ». Το τι πατέντες έχουν σκεφτεί δεν λέγεται… Ό,τι και να κάνουν όμως την λαϊκή ετυμηγορία δεν θα την γλιτώσουν. Γιατί κι αν ακόμα ξεφύγουν από την Προανακριτική ή και το ειδικό δικαστήριο, υπάρχει πάντα και το… Γουδί!

Ας προσέξουν, λοιπόν, γιατί η λαϊκή ετυμηγορία απέναντι σε αυτούς που τον καταδίκασαν σε φτωχοποίηση και θάνατο (μην ξεχνάτε τις 3.000 αυτοκτονίες του μνημονίου) θα είναι αμείλικτη και ό,τι και να κάνουν ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΓΛΙΣΤΡΗΣΟΥΝ!

Advertisements

Τον μήνα που τρέφει τους 11…

chairΤα πράγματα στην ζωή είναι πιο απλά απ” ό,τι νομίζουμε. Αρκεί να κοιτάξεις κάτι κι αμέσως καταλαβαίνεις που  πηγαίνει η… δουλειά. Τον τελευταίο καιρό ακούω συχνά από φίλους, συναδέλφους και πολιτικούς αναλυτές πως έρχεται δύσκολος χειμώνας. Ανέχεια, αναταραχές και στο βάθος η λύση όλων: Εκλογές.

Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα πως τα πράγματα θα συνεχίζουν να πηγαίνουν άσχημα, καθώς ριζικές αλλαγές και μεγάλες εθνικές αποφάσεις δεν παίρνονται και το μόνο που βλέπουμε είναι πολιτικά επικοινωνιακά πασαλείμματα. Εκλογές όμως δεν βλέπω ούτε σύντομα, ούτε σε δύο χρόνια. Να σας πω την αλήθεια για πρώτη φορά μετά από καιρό βλέπω εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Ο λόγος: απλός…

Πρόσφατα με έφερε για ένα ρεπορτάζ ο δρόμος στον «ναό της Δημοκρατίας». Έπρεπε να περιμένω για λίγο στο εντευκτήριο της Βουλής κι εκεί είδα αρκετούς εθνοπατέρες από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κι Ανεξάρτητους Έλληνες. Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε…

Αυτό που θυμήθηκα από τον τρόπο που μιλούσαν, έπιναν, έτρωγαν και κάπνιζαν ήταν την εικόνα που αντίκρισε ο Οδυσσέας, όταν γύρισε στο παλάτι του κι είδε τους μνηστήρες της Πηνελόπης να του τρων την περιουσία. Τα «άτομα» ό,τι κι αν κάνουν εκεί μέσα είναι για το θεαθήναι. Πολύ απλά έχουν βρει τον μήνα που τρέφει τους 11! Σιγά και να μην ιδρώνει το αυτάκι τους για τους εξαθλιωμένους Έλληνες που παρακαλάν για δουλειά και τώρα για φαγητό. Αυτοί τώρα βολεύτηκαν κι επειδή είναι στο χέρι τους οι εκλογές, σιγά και να μην διακινδυνέψουν την θέση τους. Τώρα αν υπάρχουν κάποιοι που εξοργίζονται με αυτό που τους λέω, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη, ας αναρωτηθούν τι ψήφισαν κι ας το… ξανασκεφτούν. Ηθελέστα και παθέστα λένε στο χωριό μου!

Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=3456

Σταμάτης Σπανουδάκης: «Σήμερα τον Ρήγα Φερραίο θα τον ταμπέλωναν φασίστα, ακροδεξιό ή γραφικό…»

Συνέντευξη στον Θεόδωρο – Νεκτάριο Ζούμπο για το pentapostagma.gr

Σταμάτης ΣπανουδάκηςΟ Σταμάτης Σπανουδάκης είναι πασίγνωστος όχι για αυτά που λέει, αλλά για αυτά που συνθέτει, τις μαγευτικές μουσικές που σε ταξιδεύουν άλλοτε στο παρελθόν κι άλλοτε στο μέλλον. Οι μελωδίες του σε βγάζουν από την γκρίζα πραγματικότητα και σε ανυψώνουν, καθώς είναι γεμάτες από Χριστό κι Ελλάδα όπως δηλώνει κι ο ίδιος. Ο διάσημος και ταλαντούχος μουσικοσυνθέτης είχε την καλοσύνη να κάνει ένα διάλειμμα από την καλλιτεχνική δημιουργία του και να μας απαντήσει στις ερωτήσεις μας, μέσα από τις οποίες γνωρίζουμε τον πολιτικοποιημένο άνθρωπο πίσω από την μουσική.

α) Ποια είναι η πηγή έμπνευσης σου; Πως μπορείς και πηγαίνεις την μουσική σου σε ένα ανώτερο επίπεδο, ονειρικό την στιγμή που περιτριγύριζεσαι -όπως κι όλοι μας- από μια μίζερη πραγματικότητα;

Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, αν κοιτάς αυτά πού ποτέ δεν πεθαίνουν. Που ποτέ δεν σε προδίδουν. Όπου ο θησαυρός σου, εκεί κι εσύ να τον φυλάς. Εκεί και η ψυχή, αλλά και η έμπνευση σου. Εγώ βρίσκω αυτήν την άλλη, ονειρική, παιδική και παραδεισένια διάσταση στον Χριστό, στους Αγγέλους Του, σ’ αυτά πού ακόμα λέει και στην αιώνια αγαπημένη. Την μητέρα Ελλάδα. Τού πρίν, τού τώρα και τού μέλλοντος. Η μιζέρια, η φτώχεια, οι δυσκολίες, ο πόνος και ο θάνατος τελικά είναι ήδη νικημένοι και ασήμαντοι εχθροί. Φτάνει να το πιστέψεις.

β) Ποια είναι, κατά την γνώμη σου, η κύρια αιτία της οικονομικοκοινωνικής κατάρρευσης της χώρας; Φταίνε μόνο οι πολιτικοί ηγέτες;

Ένα σπιτικό, πέφτει έξω, όταν το ατρόγυνο παύει να είναι ενωμένο. Και αρχίζει να κοιτάει, ο καθένας τον εαυτό του. Αυτό προηγείται της καταρεύσεως και της φτώχειας. Χάσαμε λοιπόν σαν Έλληνες, τούς στόχους μας, την αγάπη μεταξύ μας και κυρίως την αγάπη και τό σέβας σ’ αυτό πού πάντα ήμασταν. Παλληκάρια, φιλότιμοι, πιστοί και αρκούντως » τρελλοί», για να τα βάζουμε με πολύ δυνατώτερους μας.  Εν ολίγοις ανταλλάξαμε την «ιερή τρέλλα» της ορθοδοξίας, με την λογική και τόν καθωσπρεπισμό τών καθολικών και προτεσταντών συν – ευρωπαίων μας. Είναι αδύνατον γι’ αυτούς να αντιληφθούν την ελευθερία τού Ελληνα και την διαφορετικότητα του. Η λογική, μόνη της είναι πολύ κακός σύμβουλος. Η τρέλλα, το θαύμα, το άπιαστο όνειρο είναι η δική μας πραγματική πατρίδα.

γ) Μπορούν οι ερχόμενες εκλογές να μας βγάλουν από το αδιέξοδο; Είναι γνωστή η ενασχόλησή σου με την πολιτική, όταν στήριξες τον Κώστα Καραμανλή. Τι θα συνιστούσες στους Έλληνες να ψηφίσουν ή κυρίως να μην ψηφίσουν;

Τό «αδιέξοδο» δεν είναι πολιτικό, παρά μόνον κατά τό εφήμερο και δημοσιογραφικό φαίνεσθαι. Είναι απόλυτα πνευματικό και χρήζει εξομολογήσεως, συγνώμης και αλλαγής νοοτροπίας. Κανείς πολιτικός δεν μπορεί να το κάνει αυτό, παρά μόνον με τό παράδειγμα του. Δηλαδή ο καλός πολιτικός σήμερα, θα έπρεπε να ανέβει σε σταυρό, όχι σε καρέκλα. Καί να φορέσει ακάνθινο στεφάνι, όχι ρεπούμπλικα. Συνιστώ να ψηφίσουν ανθρώπους που, δεν έχουν μπεί ποτέ στην Βουλή, δεν είχαν ποτέ αξιώματα και μιλάνε για Χριστό και Ελλάδα.

δ) Πιστεύεις ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια επανάσταση όπως του 1821; Πνευματικοί ταγοί, όπως εσύ θα μπορούσαν να διαδραματίσουν έναν ρόλο, όπως του Ρήγα Φερραίου;

Οί Έλληνες δεν είναι αυτοί πού ήτανε τότε. Δυστυχώς οι αριστερο- προοδευτικό- πασόκ ιδεολογίες χρόνια τώρα γκρεμίζουν με λύσσα και πρόγραμμα ό,τι αληθινό, ελληνικό και ονειρεμένο. Καί πάλι δυστυχώς, έχουν δημιουργήσει αναρίθμητους πολίτες, κλώνους τους. Ο Ρήγας Φερραίος σήμερα θα ειχε μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας. Θά τον ταμπέλωναν φασίστα ή ακροδεξιό ή γραφικό και σε κάθε περίπτωση, θα τού στερούσαν το βήμα για να πεί τίς απόψεις του.

ε) Πόσο λείπει ο Μακαριστός Χριστόδουλος από την σύγχρονη πραγματικότητα; Ο ρόλος της εκκλησίας είναι μόνο η σωτηρία των ψυχών ή πρέπει να έχει έναν πιο ενεργό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου;

Εμένα προσωπικά, μού λειπει πολύ. Η φωνή, η στάση, ο λόγος, το χαμόγελο του και ο Χριστός και η Ελλάδα, που απλόχερα προσέφερε. Αδικείςτην εκκλησία, αναφέροντας την πολιτική στην ίδια πρόταση. Η εκκλησία είναι όλα. Ζωή και θάνατος. Η πολιτική πιά, είναι ενα παιχνίδι αρρωστημένων από φιλοδοξία και φιλοχρηματία δημοσίων υπαλλήλων, εναντίον των αδυνατωτέρων και ανήμπορων να αμυνθούν συνανθρώπων τους. Η πιό ποταπή μορφή ζωής. Χτυπάω τον από κάτω και γλείφω τον απο πάνω!

στ) Πόσο σημαντική είναι η Ορθοδοξία και η πίστη για την καλλιτεχνική δημιουργία σου;

Πολύ όπως εξήγησα και πρίν. Πολύ σημαντική όμως είναι επίσης,
η απερίσπαστη και πολλή δουλειά σε ησυχία, το να μην ικανοποιείσαι με ό,τι κάνεις εύκολα, τό να ακούς με προσοχή τούς πραγματικά μεγάλους πού προυπήρξαν, η πλήρης κόφωση σε μουσικές «εντέχνων και σπουδαίων μόνον στα υπερ αυτών άρθρα, καλλιτεχνών» και βέβαια η καθαρή έμπνευση που ο Θεός στελνει, σε όποιον θέλει να ακούσει.

ζ) Ένα τελευταίο μήνυμα για τους αναγνώστες του pentapostagma.gr και μια υπόσχεση στους θαυμαστές σου:

Δεν έχω αλλάξει σε τίποτα αυτά πού λέω και κάνω, παρά τους ύπουλους και παντοειδείς πολέμους και υπόσχομαι να εξακολουθήσω στόν ίδιο κακοτράχαλο, αλλά με τόσο ωραία θέα, δρόμο. (Γιατί ποτέ δεν γίνεσαι, άλλο απ’ αυτό πού είσαι).

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/04/pentapostagmagr.html#ixzz1rXJEUtYV

Πολίτικη σαλάτα

πολιτικη σαλάταΑγαπημένοι μου φίλοι και φίλες, γεια σας! Να ‘μαστε πάλι εδώ, για να σας δώσουμε λατρεμένες γευστικές συνταγές για να γλείφετε και τα δάχτυλα σας. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς δεν έχετε ούτε κουραμάνα και μπομπότα να βουτήξετε στο λιωμένο χιόνι. Δεν πειράζει, όμως, όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο.

Πολλοί αναγνώστες μου ζήτησαν μια συνταγή για το «Βουλευτής στιφάδο». Επειδή όμως η συγκεκριμένη συνταγή είναι νόμιμη μόνο σε φυλές κανιβάλων στην Ζιμπάμπουε, δεν μπορώ ακόμα να σας την δώσω. Όταν γίνουμε κι επίσημα αποικία, όπως η αγαπημένη αφρικανική χώρα, τότε θα μπορέσουμε να φτιάξουμε όλοι μαζί αυτό το λαχταριστό έδεσμα.

Προς το παρόν θα σας δώσω κάτι άλλο πιο δροσερό που είναι κι επίκαιρο ενόψει εκλογών, την Πολίτικη σαλάτα. Ξεπλένουμε, λοιπόν ένα ματσάκι Βορίδη και αποφλοιώνουμε έναν φρέσκο Άδωνι (μαζί με τα μπουμπούκια) και τα πάμε στην Συγγρού. Στην συνέχεια πετσοκόβουμε την πρασινάδα του ΠΑΣΟΚ και αφήνουμε έξω Κατσέλη και Καστανίδη. Ας μην βιαστούμε να τα πετάξουμε, μπορεί να μας χρησιμεύσουν στο μέλλον. Τώρα αν θα βάλετε πιο πολύ Βενιζέλο ή Παπουτσή ανάλογα τα βίτσια σας. Αν θέλετε λιγότερες (εγκεφαλικές) θερμίδες πασπαλίστε με ΓΑΠ. Για να κάνουμε την σαλάτα μας λίγο… πικάντικη, βάζουμε και Μιμή Λιανή στην ΔΗΜ.ΑΡ., ενώ προσέχουμε πόσο Παπα – Τσάκαλο θα ρίξουμε στο ΛΑ.Ο.Σ. μην μας πικρίσει. Από ΚΚΕ πάντα βάζουμε τα ίδια, μια κούπα Αλέκα, ενώ προσέχουμε πόσες πρέζες ΣΥΡΙΖΑ θα ρίξουμε μέσα, μην μας γίνει εκρηκτικό. Το μυστικό μας συστατικό θα είναι ολίγον διαγραφείς Καμμένος, με μπόλικηΈλενα Κουντουρά και λοιπές αντιμνημονιακές δυνάμεις, αλλά προσέχουμε να μην έχει καεί πολύ στον ήλιο κι είναι ξεραΐλα. Τέλος, βάζουμε όλα τα γνωστά υλικά στο μπλέντερ της κάλπης και δοκιμάζουμε.

Μπλιαξ, φτου… αηδία! Μας ξίνισε πολύ στο… λάδι. Πολλά λαδώματα και γρανάζια της κρατικής μηχανής βγάλανε υγρά και μας χάλασε η σαλάτα. Ας κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια να τα σωτάρουμε. Μπα…, ό,τι και να κάνεις η ίδια αηδία. Δεν υπάρχει ελπίδα για την πολιτική μας σαλάτα με τα γνωστά χρησιμοποιημένα υλικά. Ας τα σουτάρουμε!

Πνευματικός… σεφ 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=1278

 

Περιτριγυρισμένος από μακάκες

χιμπαντζήδεςΉταν λίγο μετά το σούρουπο, όταν πετούσα με το τσέσνα μου πάνω από την Μπανανία. Έχω φύγει εδώ και χρόνια από αυτόν τον τόπο που δεν θυμίζει σε τίποτα πια την ένδοξη πατρίδα του παρελθόντος. Και με τίποτα δεν θα γύριζα πίσω σε αυτήν την ζούγκλα, όπως έχει καταντήσει. Αυτά σκεφτόμουν πίνοντας αργά τον ζεστό ζωμό από μοσχοκάρυδο, όταν ξάφνου τις σκέψεις μου διέκοψε ο ήχος του κινητήρα. Η αριστερή προπέλα άρχισε να τα φτύνει και να βγάζει φλόγες. «Ήταν ανάγκη, διάολε;» Μονολόγησα. Το μόνο που δεν ήθελα ήταν να πέσω μέσα στην νύχτα στην παλιο – Μπανανία.

Μπορεί να ήξερα τα κατατόπια απ’ έξω κι ανακατωτά, αλλά δεν ήθελα να αντικρίσω αυτό το χάλι. Δεν είχα όμως επιλογή. Ζώθηκα το αλεξίπτωτο, γέμισα το φλασκί με ρακί κι έπεσα σε ένα ξέφωτο. Το τσέσνα μου συγκρούστηκε με δύναμη στο έδαφος και τυλίχθηκε στις φλόγες μέσα στην πυκνή βλάστηση. Μικρό το κακό…

Πρέπει να ΄μουν στην Σταδίου. Γνώρισα το νεοκλασικό κτίριο που ήταν κάποτε κινηματογράφος. Έχει δει ταινίες εδώ μικρός ο προπάππος μου, επιστημονικής φαντασίας που έδειχναν το ζοφερό μέλλον. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα γινόταν. Ούτε και η πιο αρρωστημένη φαντασία! Κοίταξα ψηλά για να προσανατολιστώ και είδα τον λόφο όπου κάποτε βρισκόταν ο Παρθενώνας. Πάνε χρόνια που έχουν μεταφερθεί αυτά τα μάρμαρα στην Νέα Ευρώπη. Έπρεπε να συνεχίσω ευθεία και μετά όλο δεξιά μέχρι να βρω θάλασσα. Με κανά – δυο ώρες περπάτημα θα έφτανα στο Λιμάνι των Ηνωμένων Εθνών κι από εκεί όλο και κάποιο ελικόπτερο θα έβρισκα, για να πάω σπίτι.

Το μόνο που φοβόμουν ήταν τα άγρια θηρία που μπορεί να ξεπηδούσαν μέσα από την ανεξέλεγκτη χλωρίδα. Γι΄ αυτό άνοιγα δρόμο με την σπάθα και φώτιζα καλά με τον φακό. Το δάχτυλο το είχα συνέχεια στην σκανδάλη. Ό,τι και να κινούνταν, θα το πυροβολούσα αμέσως. Εξάλλου, το “kill first, ask later” είναι νόμος πια στην Μπανανία. Για τους εναπομείναντες εξαθλιωμένους ζητιάνους πρώην συμπατριώτες μου, δεν ανησυχούσα. Όσοι έχουν επιζήσει, είναι κάτι κινούμενα φαντάσματα που το μόνο που κάνουν είναι να ζητούν ελεημοσύνη από τους επισκέπτες που έρχονται για σαφάρι.

Σύντομα έφτασα στο κτίριο που πριν πολλά χρόνια έλεγαν Βουλή. Μετά το ονόμασαν Κυνοβουλίο, ενώ τώρα είναι γεμάτο μαϊμούδες. Συγκεκριμένα, μακάκες που έχουν φτιάξει την φωλιά τους εκεί που ήταν κάποτε το εντευκτήριο. Έχω την αίσθηση ότι αυτό το κτίριο πάντοτε… μακάκες είχε μέσα, αλλά δεν το γνώριζε.

Με αυτές τις σκέψεις κατέβαινα την Συγγρού και μετά από πολύ περπάτημα, έφτασα τελικά στο Λιμάνι των Ηνωμένων Εθνών. Ο σκοπός με υποδέχτηκε με έκπληξη. «Είστε καλά; Πως φτάσατε εδώ;». Χαμογέλασα και του απάντησα: «Μιλάς ελληνικά παληκάρι; Κάλεσε ένα ελικόπτερο να φύγω. Είχα μια μικρή περιπέτεια, αλλά είμαι εντάξει».

Το ελικόπτερο ήρθε σε 5 λεπτά κι ετοιμαζόμουν να φύγω για το σπίτι. Γύρισα κι έριξα μια τελευταία ματιά στην Μπανανία κι ένα καυτό αλμυρό δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. Πόσα λάθη κάναμε και για πόσα πολλά χρόνια, ώστε να καταντήσουμε αυτόν τον τόπο ζούγκλα. Έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Στις αξίες και τα ιδανικά μας. Κι αυτό τελικά έκανα. «Γυρίζω πίσω» ούρλιαξα, άνοιξα την πόρτα του ελικοπτέρου κι έπεσα στην θάλασσα…

 Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=956

Ο Αίσωπος δεν έλεγε παραμύθια!

mermigkasΣήμερα το πρωί πήγα να πλύνω την βεράντα, καθώς ο άνεμος κι η βροχή μου τα είχε κάνει όλα… Βουλή! Έπρεπε να απλώσω ρούχα, καθαρά και ξάστερα, κι αυτό δεν γίνεται σε ένα βρώμικο και… διεφθαρμένο περιβάλλον. Πριν αρχίσω να ρίχνω το γάργαρο νεράκι, βλέπω στην άκρη του μπαλκονιού ένα νεκρό τζιτζίκι. Το ψύχος το σκότωσε. Ήταν κι αυτό ένα θύμα της εποχής…

Στο μυαλό μου ήρθε το ανέκδοτο – παραλλαγή από τον γνωστό μύθο του Αισώπου: «Ο τζίτζικας όλο το καλοκαίρι καβλάντιζε, την στιγμή που ο μέρμηγκας μάζευε υπομονετικά και στωικά προμήθειες για τον χειμώνα. Ο μέρμηγκας αγκομαχούσε, αλλά μέσα του ήξερε πως τον χειμώνα θα δικαιωθεί, καθώς ο τζίτζικας που έκανε χαβαλέ όλη μέρα, δεν θα ΄χει να φάει και θα πεθάνει από το χιόνι. Ο χειμώνας ήρθε βαρύς κι ο μέρμηγκας  απολαμβάνει την θαλπωρή του τζακιού του. Ξαφνικά η πόρτα χτυπάει. Είναι ο τζίτζικας! Θα τον αφήσω να ψοφήσει στο κρύο σκέφτηκε ο μέρμηγκας, να πληρώσει για την απερισκεψία του. Ξάφνου βλέπει τον τζίτζικα ντυμένο με γούνα, κασκόλ, γάντια και γυαλιά ηλίου να του λέει: Έλα, μεγάλε έχω κανονίσει με κάτι γκομενάκια να πάμε Πάρνηθα. Θα ΄ρθεις; Κι ο μέρμηγκας του απαντάει: Όχι, έχω κάτι δουλειές ακόμα στο σπίτι, αλλά αν δεις τον Αίσωπο, πες του ότι άμα τον πετύχω, θα τον….».

Η πραγματικότητα, όμως δεν είναι έτσι. Τα τζιτζίκια που το καλοκαίρι απολαμβάνουν τις αχτίδες του (πράσινου) ήλιου, δεν την παλεύουν όλη την χρονιά. Κάποια στιγμή έρχεται ο χειμώνας. Κι αν έχεις φάει όλες τις προμήθειες, τώρα που τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ κυνικά θα ψοφήσεις από το κρύο. Πάνε οι εποχές που ο μέρμηγκας βοηθούσε. Το κάθε ζωντανό από εδώ και πέρα θα κοιτάει τον κ… του κι ο σώζων εαυτό σωθήτω! Τελικά, ο Αίσωπος δεν έλεγε παραμύθια, αλλά μεγάλες διαχρονικές αλήθειες. Άλλοι έλεγαν τόσα χρόνια παραμύθια…

 Πνευματικός ταγός 2012, κατά κόσμον Νεκτάριος Ζούμπος

http://www.mesogios.gr/?p=865

 

Ο ναός της “Δημοκρατίας”

του δημοσιογράφου Θοδωρή Ζούμπου

Greeks March In Protest To Austerity CutsΤο σύγχρονο κοινοβουλευτικό σύστημα που ευαγγελίζεται την Δημοκρατία είναι εξόχως υποκριτικό σε σημείο εξωφρενικό! Μες στην αίθουσα του “Κυνοβουλίου” γινόμαστε καθημερινώς εδώ και πολλά χρόνια μάρτυρες ενός θεατρικού δρώμενου που είναι βαρετό και τον τελευταίο καιρό απείρως εξοργιστικό, καθώς με την “παράστασή” τους οι “λαοφιλείς” 300 νομίζουν ότι ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού. Η υπομονή, όμως, τελειώνει…

Καθώς κατέβαινα χθες το βράδυ με μηχανάκι από τα Ιλίσια προς το Σύνταγμα πρόσεξα για ακόμη μια φορά τα πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας γύρω από την Βουλή. Ο «ναός της Δημοκρατίας»  έχει μετατραπεί σε ένα απόρθητο φρούριο, σε ένα οχυρό για τις πολιτικές μαριονέτες, φρουρούμενο από δεκάδες πραιτοριανούς, ώστε να μπορέσουν απρόσκοπτα να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας. Αλήθεια, την τάφρο με τους κροκόδειλους, πως και την ξέχασαν;

Όπως έχετε καλά συνειδητοποιήσει κατακεραυνώνω συλλήβδην το υπάρχον πολιτικό σύστημα, καθώς κατά την άποψή μου, αν ήθελε έστω μια κοινοβουλευτική ομάδα να μπλοκάρει την μεσοπρόθεσμη λαίλαπα, θα μπορούσε να το κάνει, προβαίνοντας ακόμα και σε ακραίες πράξεις εντός της Βουλής, δημιουργώντας π.χ. οχλαγωγία ή σκίζοντας τα έγγραφα του ψηφίσματος. Άλλα μάλλον δεν έχουν τα κότσια να προστατέψουν τον λαό, μόνο λόγια…

Συνεχίζοντας, επισημαίνω ότι η Βουλή, όπως θέλουν οι 300 ξεπουλημένοι να μας πείσουν, είναι ο  «ναός της Δημοκρατίας», ενώ οι χιλιάδες που ουρλιάζουν από έξω είναι μάλλον ακραία φασιστοειδή που θέλουν να ανατρέψουν την “καλή” μας Δημοκρατία. Αν αυτό που κάνουν εκεί μέσα φρουρούμενοι από εκατοντάδες ΜΑΤ νομίζουν ότι είναι Δημοκρατία, κούνια που τους κούναγε…

Αν νιώθουν Δημοκράτες, να βγουν έξω στον λαό και στις πλατείες να ανακοινώσουν το Μεσοπρόθεσμο. Μπορούν;

Τέλος, έξω από την Βουλή παίζεται το άλλο παιχνίδι –που πραγματικά έχει κουράσει πάρα πολύ- με τους μπαχαλάκηδες, τους αναρχικούς και τους ασφαλίτες (όργανα του κράτους) να ρίχνουν κάθε λίγο 2-3 πέτρες ίσα – ίσα, για να δώσουν αφορμή στα ΜΑΤ να πνίξουν με χημικά την διαδήλωση και να διαλύσουν το πλήθος.

Σας έχουμε καταλάβει προ πολλού. Μας έχετε κουράσει…. Τα ακραία προβλήματα απαιτούν ακραίες λύσεις κι από εκεί θα έρθει η τελική λύση!