Για 30 αργύρια…

ΧΡΥΣΟΣ

Τον τελευταίο καιρό ένα νέο φαινόμενο βρίσκεται σε έξαρση στην ελληνική κοινωνία κι αυτό δεν είναι άλλο από την αγορά χρυσού. Λόγω της ασφυκτικής οικονομικής κατάστασης, της ανέχειας και της κοινωνικής κατάρρευσης ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας βρίσκονται στην δυσχερή θέση να εξαργυρώνουν τα τιμαλφή τους, κυρίως βέρες και χρυσαφικά συναισθηματικής αξίας, ώστε να μπορούν να αντεπεξέρχονται στις υποχρεώσεις. Εξάλλου, όταν η ανάγκη είναι μεγάλη, ιδιαίτερα όταν έχεις οικογένεια, οι συναισθηματισμοί πάνε περίπατο… Την συγκεκριμένη οικονομικοκοινωνική κατάσταση εκμεταλλεύονται εταιρείες αγοράς χρυσού, οι οποίες ανοίγουν πια γραφεία σε κάθε γειτονιά της Αθήνας και των λοιπών μεγαλουπόλεων. Οι εκπρόσωποί τους, ως άλλοι μαυραγορίτες μιας άλλης εποχής, εξαργυρώνουν για… 30 αργύρια την ιστορία και τις αναμνήσεις των δοκιμαζόμενων ελληνικών οικογενειών.
Πρόσφατα πέρασα έξω από ένα τέτοιου είδους γραφείο «οικονομικών εξυπηρετήσεων» και το θέαμα που αντίκρισα με την πρώτη ματιά ήταν θλιβερό. Μες στο γραφείο ήταν μια μάνα με το μικρό χαρούμενο κοριτσάκι της, που ευτυχώς δεν συνειδητοποιούσε τι γινόταν και χοροπηδούσε ξένοιαστα. Έξω από το γραφείο στεκόταν ένας άνδρας, πιθανότατα ο πατέρας, σκυθρωπός με ένα τσιγάρο στο χέρι. Η σκηνή, αν και δεν περιείχε κάτι σοκαριστικό, ήταν εξόχως καταθλιπτική. Είναι τραγικό να συνειδητοποιείς ότι δίπλα σου βρίσκονται έντιμοι άνθρωποι που αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης. Και δυστυχώς κάποιοι συνάνθρωποί μας εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και τον μετατρέπουν σε χρήμα προς όφελός τους.
Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί σε αυτά τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας είναι η αλληλεγγύη. Η γνήσια χριστιανική αλληλεγγύη που θα αγκαλιάσει τους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας και θα τους κρατήσει μακριά από τα νύχια των όρνεων που περιμένουν να αρπάξουν ως ενέχυρο με τοκογλυφία τις αναμνήσεις τους. Δεν είναι τόσο τα άψυχα αντικείμενα, αλλά αυτά που πρεσβεύουν για τον κάθε άνθρωπο, το ιερό μυστήριο του γάμου, τους προγόνους τους ή μια ευτυχισμένη στιγμή. Όλα αυτά χάνονται στο βωμό της οικονομικής κρίσης και κάποια στιγμή αυτό πρέπει να σταματήσει. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχει τιμή!

Θοδωρής Ζούμπος

Advertisements

About zoubosteo

Δημοσιογράφος γεννήθηκα, δημοσιογράφος θέλουν να πεθάνω!

Posted on Ιανουαρίου 20, 2012, in Άποψη, Κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Κάποιο σχόλιο;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: