4 Ιουλίου 2004, η μέρα που τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα!

Του Θοδωρή Ζούμπου

Εθνική Ελλάδος

Θα ξαναγίνουμε περήφανοι!

Πριν 7 χρόνια η Ελλάδα ήταν μόδα σε όλη την Ευρώπη και σε όλη την υφήλιο. Πριν 7 χρόνια η Ελλάδα πρωταγωνιστούσε στην ομορφότερη και συγκλονιστικότερη ποδοσφαιρική ιστορία που ειπώθηκε ποτέ, ένα θαύμα -με όλη την σημασία της λέξεως- που ακόμα θα μνημονεύεται από όσους ασχολούνται με την «στρόγγυλη θεά». Η 4η Ιουλίου του 2004 ήταν η μέρα που η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κέρδισε την διοργανώτρια Πορτογαλία με 1-0 με γκολ του Χαριστέα και σήκωνε μέσα στο «Ντα Λουζ» το τρόπαιο του Euro 2004. Ποιος αντέχει να μην δακρύζει από περηφάνια και συγκίνηση όταν θυμάται αυτές τις στιγμές;

Η αρχή του έπους

Στόχος της εθνικής ομάδας στο Euro της Πορτογαλίας ήταν να πετύχει ένα γκολ και να πάρει έναν βαθμό, για να ξεπλύνει την ντροπή του Μουντιάλ της Αμερικής 1994 (το τραγικό 4-4-2). Το να σηκώσει η Ελλάδα το τρόπαιο παιζόταν στο στοίχημα 1 προς 800 και τελικά κατάφερε να τινάξει τους book makers στον αέρα! Και ναι δεν ήταν στημένο!!!

Στον πρώτο αγώνα κόντρα στην οικοδέσποινα Πορτογαλία στο «Ντραγκάο» στις 12 Ιουνίου του 2004 ο Καραγκούνης έκανε ξεκίνημα με το δεξί και με ένα σουτ – κεραυνό στο 6ο λεπτό μας έβαλε μπροστά στο σκορ με 1-0.  Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Σεϊταρίδης έκανε μια επέλαση από δεξιά, ο «πολύς» Κριστιάνο Ρονάλντο τον έριξε κάτω και ο Πιερλουίτζι Κολίνα καταλόγισε το πέναλτι. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Άγγελος Μπασινάς που έγραψε το 2-0. Στην εκπνοή ο Ρονάλντο μείωσε σε 2-1, αλλά τίποτα πια δεν μπορούσε να αλλάξει. Το συγκρότημα του Ρεχάγκελ είχε ήδη κάνει το πρώτο βήμα για μια άνευ προηγουμένου εποποιία.

Κοίταξε τον «ταύρο» στα μάτια

Οι Ισπανοί περίμεναν την Ελλάδα, για να πάρουν το αίμα τους πίσω, για την ήττα στο «Λα Ρομαρέδα» στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης με 0-1 με γκολ του Στέλιου Γιαννακόπουλου. Ο Μοριέντες είχε πάρει τον ρόλο του εκδικητή και στο 28’ έβαλε τους Ισπανούς μπροστά. Στο δεύτερο ημίχρονο όμως ο Βασίλης Τσιάρτας είχε άλλη γνώμη. Ο «διαβήτης» έβγαλε μια σέντρα «λουκούμι» στον Άγγελο Χαριστέα, και ο Έλληνας σέντερ φορ πλάσαρε ιδανικά και έκανε το 1-1 που ήταν και το τελικό σκορ. Ήταν 16 Ιουνίου 2004.

Η πιο γλυκιά ήττα

Βρισκόμαστε μια ανάσα από το τεράστιο κι αναπάντεχο επίτευγμα της πρόκρισης στην επόμενη φάση. Χρειαζόμαστε έναν βαθμό ή ήττα υπό προϋποθέσεις. Οι Ρώσοι με τους Κιριτσένκο και Μπουλίκιν στα πρώτα 17 λεπτά έκαναν το 2-0 και το όνειρο αρχίζει να γίνεται τραγωδία. Ο Ζήσης Βρύζας, όμως, ένα λεπτό πριν τη λήξη του ημιχρόνου κάνει με όμορφο πλασέ το 2-1 κι αυτό το γκολ μας χαρίζει την πρόκριση στους «8» της διοργάνωσης. Από εκεί και πέρα η Εθνική δεν θα ξανάεχανε και δεν θα δεχόταν ξανά γκολ. Ο δρόμος προς το τρόπαιο ήταν ανοιχτός. Ήταν 20 Ιουνίου 2004.

Το γκρέμισμα της Βαστίλης

Όλοι έλεγαν μέχρις εδώ. Εξάλλου, τι μπορούσε να καταφέρει η ελάχιστη Ελλάδα κόντρα στους Μπαρτέζ, Τρεζεγκέ, Ανρί και Ζιντάν; Οι 11 Έλληνες ημίθεοι, όμως, είχαν άλλη γνώμη… Τα «κουρασμένα παλικάρια» της Γαλλίας έζησαν τον ελληνικό εφιάλτη στο 65’ όταν ο Ζαγοράκης πέρασε την μπάλα πάνω από τον Λιζαραζού σε μια ενέργεια που θα ζήλευε κι ο Μαραντόνα κι έβγαλε την συστημένη σέντρα στον Άγγελο Χαριστέα που με κεφαλιά κανονιά «έσκισε» τους Γάλλους σαν… σαρδέλες! Τελικό σκορ 1-0, σε όλον τον κόσμο τρίβουν τα μάτια τους και η Ελλάδα πάει στα ημιτελικά. Ήταν 25 Ιουνίου 2004.

Δεν μπορώ να περιμένω…

Τελευταίο εμπόδιο για τον μεγάλο τελικό η Τσεχία. Μια σκληροτράχηλη ομάδα που έκλεισε την εθνική στο μισό γήπεδο και προσπαθούσε λυσσασμένα να σκοράρει. Ο Αντώνης Νικοπολίδης, όμως, είχε «κατεβάσει ρολά» κι όσο το σκορ παρέμενε 0-0 οι ελπίδες για την μεγάλη πρόκριση έμεναν ζωντανές. Κομβικό σημείο στο ματς ο τραυματισμός του Πάβελ Νέντβεντ που αποχώρησε για τα αποδυτήρια. Η κανονική διάρκεια του αγώνα έληξε με λευκή ισοπαλία 0-0 και οι δυο μονομάχοι πηγαίνουν στην παράταση. Λίγο πριν το τελευταίο σφύριγμα του πρώτου 15λεπτου της παράτασης η Εθνική κερδίζει κόρνερ. «Γκολ και φύγαμε για τελικό». Ο Τσιάρτας εκτελεί από δεξιά και φέρνει την μπάλα σχεδόν μέσα στα δίχτυα. Εκεί βρίσκεταιο «Κολοσσός» Τραϊανός Δέλλας που με μια κεφαλιά «μαχαιριά» γράφει το 1-0 και ρίχνει τους Τσέχους στο καναβάτσο. Ο Δέλλας πετυχαίνει «ασημένιο γκολ», το οποίο αποδείχτηκε χρυσό, καθώς οι Τσέχοι μόνο την σέντρα πρόλαβαν να κάνουν. Βρισκόμαστε πια στα ουράνια, στην πατρίδα όλοι πανηγυρίζουν ξέφρενα και οι δύσμοιροι αντίπαλοι αποσβολωμένοι κείτονται στο χορτάρι, περιμένοντας το… κλαρκ για να τους σηκώσει! Ήταν 1 Ιουλίου 2004.

Ακούστε το Έλληνες!

Εδώ που φτάσαμε δεν έχει γυρισμό. Do or die που λεν και οι Αμερικάνοι! Στον μεγάλο τελικό του «Ντα Λουζ» στην Λισσαβόνα αντίπαλος είναι η Πορτογαλία που έχει φορέσει τα γιορτινά της, περιμένοντας να σηκώσει την κούπα. Το συγκρότημα του Φελίπε Σκολάρι με τους μεγάλους Κριστιάνο Ρονάλντο και Λουίς Φίγκο ήταν σίγουροι πως εκείνο το βράδυ θα στέφονταν πρωταθλητές Ευρώπης. Με την σιγουριά έμειναν…

Της «αμύνης τα παιδιά» δεν έδωσαν δικαίωμα στους Πορτογάλους να σκοράρουν. Στο 57’ ο Άγγελος Χαριστέας πραγματοποιεί το τελευταίο θαύμα. Ο Μπασινάς εκτελεί το κόρνερ από δεξιά, ο Χαριστέας πιάνει την κεφαλιά και σε «ρυθμούς προπόνησης» γράφει το 1-0 που ήταν και το τελικό σκορ. Ούτε ο Jimmy Jump καταφέρνει να χαλάσει την ελληνική γιορτή. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Ο Θοδωρής Ζαγοράκης παίρνει το βαρύτιμο τρόπαιο από τα χέρια του δακρυσμένου Εουσέμπιο και το σηκώνει ψηλά, τρελαίνοντας όλους τους Έλληνες σε όλη την γη. Η Ελλάδα είναι Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Όλη η Ελλάδα ξεχύνεται στους δρόμους, πανηγυρίζει, τραγουδά. Ήταν 4 Ιουλίου 2004, η μέρα της ανεξαρτησίας, η μέρα της περηφάνιας!

Και οι 25 ήταν υπέροχοι!

1. Αντώνης Νικοπολίδης, 2. Γιούρκας Σεϊταρίδης, 3. Στέλιος Βενετίδης, 4. Νίκος Νταμπίζας, 5. Τραϊανός Δέλλας, 6. Άγγελος Μπασινάς, 7. Θοδωρής Ζαγοράκης, 8. Στέλιος Γιαννακόπουλος, 9. Άγγελος Χαριστέας, 10. Βασίλης Τσιάρτας, 11. Ντέμης Νικολαΐδης, 12. Κώστας Χαλκιάς, 13. Φάνης Κατεργιαννάκης, 14. Τάκης Φύσσας, 15. Ζήσης Βρύζας, 16. Παντελής Καφές, 17. Γιώργος Γεωργιάδης, 18. Γιάννης Γκούμας, 19. Μιχάλης Καψής, 20. Γιώργος Καραγκούνης, 21. Κώστας Κατσουράνης, 22. Δημήτρης Παπαδόπουλος, 23. Βασίλης Λάκης, ο πρωτομάστορας Ότο Ρεχάγκελ, και ο Γιάννης Τοπαλίδης. Το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο, για να εκφράσει τα συναισθήματά μας για σας…

Advertisements

About zoubosteo

Δημοσιογράφος γεννήθηκα, δημοσιογράφος θέλουν να πεθάνω!

Posted on Ιουλίου 4, 2011, in Αθλητικά, Ενημέρωση and tagged , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Κάποιο σχόλιο;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: